Er is een gezegde dat luidt: “Een ezel stoot zich in het algemeen niet tweemaal aan dezelfde steen.” Nou, blijkbaar ben ik eigenwijzer dan een gemiddelde ezel, want een paar dagen na mijn foto op de website onderging ik mijn tweede voorste gescheurde kruisband operatie aan dezelfde knie. Een klap die mentaal nog tien keer harder aankwam dan de eerste keer. Je weet namelijk precies welke hel je te wachten staat. De pijn, de krukken, de slapeloze nachten, de eindeloze uren in de sportschool… het hele circus begint weer van voor af aan vanwege die klote zware blessure.
Maar toen de eerste emoties waren gezakt en ik met een dikke, ingezwachtelde knie op de bank in Brabant lag, besefte ik één ding: ik had dit keer een gigantisch voordeel. Ik was geen groentje meer. Ik was inmiddels een ervaringsdeskundige. Ik wist precies waar ik de eerste keer de mist in was gegaan.
Tijdens deze tweede kruisband revalidatie doe ik de dingen dan ook radicaal anders. Niet qua fysiotherapeutische oefeningen daarvoor vertrouw ik blind op mijn fysio, maar wel op het gebied van lifestyle, mindset en dagelijkse gewoontes. Dit zijn de belangrijkste lessen die ik toepas in mijn tweede traject.
1. Prioriteit maken van slaap en herstel (De biologische basis)
De eerste keer dat ik revalideerde, dacht ik dat herstel puur een kwestie was van hard trainen. Ik ramde in de sportschool, ging daarna door naar de HAN in Nijmegen, dronk in het weekend gezellig een biertje met vrienden en sliep vaak veel te kort. Mijn lichaam stond constant onder hoogspanning. Het scheuren van de 2de keer is ook gebeurd de week na carnaval, ik ben nog steeds van mening dat dat heeft meegespeeld in het afscheuren. Hij was na carnaval namelijk heel zwak geworden.
Dit keer pak ik het biologische herstel veel serieuzer aan. Onderzoek naar weefselherstel van de Nederlandse Orthophedische Vereniging (NOV, 2026) benadrukt dat kwalitatieve diepe slaap de absolute hoeksteen is van weefselgeneratie en de aanmaak van groeihormonen. Als je slecht slaapt, herstelt je graft simpelweg minder snel en blijft de ontstekingswaarde in je gewricht hoog. Ik heb nu een strak slaapritme: minimaal 8 uur per nacht, telefoon uit een uur voor het slapengaan, en ik zorg voor totale rust in mijn hoofd. Je knie herstelt namelijk niet als je in de leg press hangt, maar als je in diepe slaap op je matras ligt.
2. Mentaal gas terugnemen en de ‘haast’ elimineren
Bij mijn eerste revalidatie was ik geobsedeerd door de klok. Ik moest en zou binnen 9 maanden weer op het voetbalveld staan. Elke week dat het langer duurde, voelde als persoonlijk falen. Die constante tijdsdruk zorgde voor gigantisch veel stress, en stress verhoogt het cortisolgehalte in je bloed, wat weer slecht is voor je spieropbouw.
Dit keer heb ik de kalender ritueel verbrand. Ik heb geen einddatum in mijn hoofd. Ik luister puur naar biologische criteria. Mag ik pas na 11 of 12 maanden weer het veld op? Dan is dat maar zo. Die mentale rust zorgt ervoor dat ik veel meer geniet van de kleine stapjes vooruit en dat ik mezelf niet constant frustreer met onrealistische deadlines. Onthoud: je kruisband weet niet hoe oud je bent en heeft geen boodschap aan wanneer het nieuwe voetbalseizoen begint. Het heeft zijn eigen biologische klok.
3. Geen social media vergelijkingen meer
De eerste keer zocht ik online continu naar bevestiging en raakte ik gefrustreerd door alle flitsende revalidatievideo’s op Instagram. Nu weet ik beter. Ik weet dat die video’s een gefilterde schijnwerkelijkheid zijn. Dit keer focus ik me uitsluitend op mijn eigen proces en mijn eigen cijfers. Mijn enige vergelijkingsmateriaal is de Sam van gisteren, niet een of andere profvoetballer die met een medisch team van twintig man om zich heen revalideert.
De bonus van de tweede keer: Mentale onoverwinnelijkheid
Begrijp me niet verkeerd: een tweede keer een gescheurde kruisband oplopen is verschrikkelijk. Het is een test van je mentale veerkracht. Maar het heeft me ook iets moois gebracht. Het heeft de angst weggenomen. Ik wéét nu dat ik hier doorheen kan komen. Ik wéét hoe het voelt om weer te leren lopen.
Als je voor de eerste keer door deze zware blessure gaat, laat je dan niet ontmoedigen. Leer van de fouten die ik de eerste keer maakte: neem je rust, gooi de tijdsdruk overboord en zorg dat je basis (zoals je slaap) op orde is. Je bent sterker dan je denkt. en ontdek wat voor jou werkt, het is voor iedereen anders.
